Banvloek

Die nacht sliep zij alleen in de stal. Zij weigerde in het grote bed te kruipen aan de vrouwenkant. De boerin drong niet aan. Zij was die meid gaan haten. En het gerucht over de boer in de kwade herberg te Antwerpen wilde maar niet wijken uit haar gedachten, die anders rust vonden bij koren en rogge en vee en varkens. Bij melk en boter en meiden en knechts.

Josua Mocatta beantwoordde de boerengastvrijheid met stoïcijnse kalmte. Hij ontkleedde zich te zamen met de boer en de zoons. Toen zij één voor één hun plaats hadden ingenomen, lag Mocatta aan de rand van de manskant, naast de jongste zoon. Die slungel stonk. Mocatta draaide zich op zijn rechter zij, dacht even aan het frisse Vlaamse vrouwtje en begon zich in slaap te tellen. Het lukte en hij ontwaakte door het kraaien van de haan en het opstaan van de sibbe. Hij kleedde zich vlug en liep buitenom naar de stal. Daar lag Geerte van Arcen in diepe slaap op haar stro. Mocatta keek naar haar. Moest glimlachen om de rode kleur van haar wangen en de kleine pufjes, die zij uitstootte. Haar lippen bewogen daardoor op een grappige manier. Hij zag haar gesloten ogen, de lange donkere wimpers. Die tekenden iets onschuldigs in haar gezicht, iets kinderlijks, een mens zonder argwaan en zonder sluwheid. Hij glimlachte ook om de aanvechting haar nu wakker te maken en de grote verandering in haar gezicht te zien wanneer haar groengrijze ogen weer zouden beginnen met van het leven te genieten. Zouden deze ogen ook zacht en Hef en onderdanig kunnen kijken? Zou dat in haar ook allemaal leven? Zou deze vrouw zich kunnen wegschenken zonder iets terug te eisen?

!97