Banvloek

blad met uithollingen voor de pap. Hij bezat aarden kommen, hij bezat tinnen kroezen, hij bezat zelfs een grote zilveren wijnkan. Vorig jaar in Antwerpen gekocht, toen hij daar inkopen deed na een goede oogst. Twee meiden kwamen uit de keuken met een smalle draagbaar, daarop stonden kommen volgeschept met dikke tarwepap. Voor zo een voornaam heer geen roggepap, voor deze verwant van de vervloekte pachtheer tarwebloem met room en klonten boter. Twee knechten volgden met hun draagbaar. De hoofdmeid nam de hammen en de ronde broden en de kom met vroege appels en pruimen eraf, plaatste ze op de tafel. De hoofdknecht kwam met kruiken bier.

Bijna onmerkbaar schudde de boerin het hoofd. Was hij dol in zijn kop, die boer? Wilde hij het opnemen tegen die vreemdeling met een bruiloftsmaal? Allez-nondedjeu, vooruit dan maar, hij is de boer, de baas. Maar ... zondag geen zondagsmaal en volgende zondag ook niet. Het zal weer gelijk komen en het dienstvolk verwennen betekent de duivel in huis halen. Met die twee zondagen zal ik zijn verkwisting wel weer gladstrij ken.

Nijdig stak zij haar houten lepel in de pap, begroef de klonten boter onder de room. Verkwister! Die zilveren wijnkanzat haar nu dubbel dwars. Verkwister!! En toenhij terugkwam van Antwerpen klopte zijn geld niet. Zou het dan toch waar zijn wat de geburen hadden gefluisterd? Was hij in een kwade herberg geweest waar zij meiden hielden om bij een kerel te slapen? Somber en broeierig keek zij naar Geerte van Arcen, dat kon ook best zo’n meid zijn. Met zulke ogen trok je een kerel in bed. De boer bad voor, zij bekruisten zich. En zij schrokten. De kamer was vol geluiden hoewel er geen woord werd gezegd.

*95