Banvloek

Ze waste zijn kleding, ze droogde die in de zon. Het was tegen de noen, toen zij hem hielp met het aankleden ... Hij was stug, het hinderde hem dat een vrouw zijn zwakte moest zien. In de namiddagzon wandelde hij nu over het erf; zij bleef in zijn nabijheid, hield het oog op hem. Vóór de avondpap trad Mocatta de hoeve binnen om met de boer te spreken. Geerte bleef vlak bij hem. Haar hart klopte een beetje onrustig, die tweede noodpen-ning speelde zijn duivels spel.

De boer, breed van eigenwaarde, zich voelend boven zijn dienstvolk, bang voor de pachtduur, verslikte zijn trots, zei:

‘Kent u mijn pachtheer?’

Als de weerlicht viel Geerte in:

‘Ja . . .dat heb ik al gezegd.’

Josua Mocatta bedwong zijn lach tot een hoogmoedig glimlachje, vroeg:

‘Moet ik een wens van u overbrengen?’

‘Nee .. . nee . . . dat niet. Ik hoop dat u tevreden bent met wat een povere boer u kon aanbieden.’

‘Ik ben tevreden, boer,’ antwoordde Mocatta.

Geerte zuchtte diep en opgelucht. Die Portugees had het begrepen of speelde om een andere reden met haar mee. Maar op zijn eigen manier; gelogen had hij niet.

‘Heer,’ vervolgde de boer, ‘ik moest u wel op stro laten liggen. U was te ziek. Maar vanavond slaapt u bij ons in het grote bed. Vrouw ... kom hier.’ De boer wees naar de lage deur achter in het woonvertrek. De boerin opende. De boer schreed als een vorst naar het slaapvertrek, verwachtend dat Mocatta hem zou volgen. Dat deed hij. In de lage donkere kamer stond het grote familiebed tegen de muur naar de deel.

193