Banvloek

spreidde wat stro in twee hoeken. Hij verstrekte dekens. Voor zeven dagen eten en drinken en vetkaarsen voor de nacht waren in de prijs begrepen. Was er na die dagen opnieuw geld, dan mocht zij met die vreemdeling blijven; zo niet, dan eruit, misschien de baljuw.

Geerte knikte zelfs niet. Zij was minder gewend sinds zij de stad boven de rivieren was uitgejaagd. Maar opeens, fel en vechtlustig, gebood zij:

‘Ik wil emmers koud en warm water en een tobbe. En dat iedere dag. Jullie wassen je wel nooit, maar hij zal er schoon bij liggen. Geld krijg je van hem zelf als hij weer op zijn benen staat. Na de avondpap kom ik ze halen.’

De boer schrok even, toen onbeschaamd en dreigend:

‘Hou je muil, jij soldatensnol. Nog één woord en je moet er nou al af.’

Zij sloeg hem links en rechts in zijn gezicht. Hij was geheel beduusd.

‘Neem dat terug, zwijn, of je gaat van je grond af.’

‘Wat zeg je?!’

‘Neem het terug, of je hebt voor het laatst die bunders gepacht.’

‘Ken je de landheer?’

‘En hoe! Daar kunnen je vrouw en de meiden niet tegenop!’

‘Kent die vreemdeling de landheer?’ vroeg de boer, op Josua Mocatta wijzend. Hij had het warm gekregen.

‘Naaste familie,’ blufte Geerte onverstoorbaar verder.

‘Zo ... nou, meid, ik neem het terug, enne . .. het geld kan je ook terugkrijgen. En je kunt blijven zolang het nodig is.’

Geerte hield haar hand dreigend op. Uiterlijk een keiharde, hoogmoedige vrouw, innerlijk angstig, en opge-

189