Banvloek

De meid wierp de deuren van de deel open. De boerin haalde een paard uit de kleine wei. In een oogwenk was het voorgespannen.

‘Hoeiii!’ De zware Brabander gehoorzaamde onmiddellijk, trok aan. De huifkar reed.

Josua Mocatta lag weer bewusteloos naast Geertes rugmand en broodzak. Aandachtig keek de boerin op hem neer, toen naar Geerte. Vroeg achterdochtig:

‘Hoe kom je aan die kerel?’

Geerte wees in de verte naar de plek waar zij hem gevonden had, zei:

‘Daar, daar lag hij. Naast zijn paard. Bewusteloos.’

‘Zo,’ mompelde de boerin. Toen knielde zij naast hem neer, zag zijn rijke kleding, zijn gordelriem, het rapier, de kleine geldtas, de dolk. Zij wilde zijn geldtas openen, maar Geerte gebood:

‘Afblijven!’

‘Waarom?’

‘Ik heb het ook niet gedaan en ik bezit minder dan jij.’

‘Help mij,’ riep de boerin nors. Zij pakte hem van achteren onder de oksels, Geerte tilde de benen. De twee sterke vrouwen hadden geen moeite hem in de wagen te leggen.

Zij keerden terug naar de hoeve. De boerin breed op de bodem van de huifkar, haar benen op de boom. Geerte te paard. Rechtop in manszit. Zij voelde zich - na jaren.

Op de weg wachtte de boer. Hij was met zijn knechten van het veld gekomen. Het was noen.

De boer nam het goud van Geerte, zij bezat nu niets meer dan wat kleine munten in het geldbuideltje aan haar gordelriem. Hij schrobde daarvoor de lege stal schoon,

188