Banvloek

‘Naar Brussel/ zei ze afgemeten.

‘Zoek je daar werk?’

Zij antwoordde niet, keek stuurs voor zich uit over de lange, verlaten weg.

Hij ging zitten, trok zijn knieën op, stond ineens overeind, waggelde. Ogenblikkelijk stond zij naast hem, ondersteunde hem onder de oksels. Hij legde zijn arm rond haar schouders, wees naar zijn paard, gebood:

‘Daarheen.’

Zij gehoorzaamde beduusd. Hij strompelde, zwaar op haar leunend, bereikte het paard. Bond het los, stak zijn linkerhand tussen de buikriem. En hield zich staande.

‘Pak je mand en spullen/ gebood hij weer. Zij gehoorzaamde, bijna onderdanig. Zei niets.

‘Kom mee/ klonk zijn kort bevel.

Zo trokken zij verder. Hij steunend met de rechterarm rond haar schouder, met de linkerhand tussen de buikriem van het paard. Een paar honderd ellen ging het, toen moest hij rusten. Riep opeens:

‘Draai je hoofd om.’

Hij braakte, het vuil golfde uit zijn mond, besmeurde zijn wambuis, zijn hozen, zijn ruiterlaarzen. Kordaat leidde zij hem naar de berm, dwong hem tot zitten. Pakte een linnen hoofddoek uit haar mand, wies zijn bezweet voorhoofd en wangen met water uit haar kruik.

‘Wat is er met je gebeurd?’ fluisterde zij moederlijk.

‘Later ... misschien ... Ik wil verder. Een bed ... een dak.’

‘Wacht hier. Ik zal zoeken naar een hoeve/ gebood ze.

Lenig sprong zij op, zette haar voet in de stijgbeugel, zwaaide zich in het zadel. Zijn vermoeide ogen zagen haar doende met haar rokken, het blanke flitsen van haar

186