Banvloek

en gedachten, met een neshama, een ziel! Waar zijn zij, monnik?!’

De inquisiteur sprong op. Zijn gezicht was bleek. Nerveus liep hij de martelkamer op en neer.

‘Zwijg, Josua Mocatta, houd op! Dit leidt tot niets.’

‘Het leidt naar iets, eerwaarde. Naar uw geweten. En dat is reeds veel. Eén geweten van duizenden dienaren van de Kerk. Uw Kerk. Die niet weet waarom zij bidt. Uw Kerk, die beheerst wordt door wraakzucht. Een wraakzucht die berust op een sprookje, een leugen. Zoals het de Romeinen van pas kwam dat Pontius Pilatus zijn handen waste in dat symbolische onschuldwater, zo komen de Jodenu steeds te pas. Zij zijn goud geworden, eerwaarde. Kijk naar Arragon en Castilië. Het ging daar om het goud en het goed van de Joden. Nu hebben zij het, na moord en doodslag en plundering. Misschien zou het gewone volk nog willen vragen: waarom juist de Joden? Uw antwoord was er al, eeuwenlang. Het sprookje van de moord op Jehoshua vanNazareth. Ulieden hebt de eenvoudige van geest niet gelovig gemaakt, niet eerbiedig voor de geboden. U hebt slechts zijn wraakzucht wakker geroepen. Uw Heilige Vader, uw bisschoppen in Rome zwijgen. Komen niet tussenbeide met gewone diep menselijke woorden. Ook niet met machtsmiddelen, met de banvloek. De roede tegen Kaïn. Kaïn, die nu Kerk, Keizer en Koningheet.’

De inquisiteur stond nu vlak bij Mocatta. Hij keek hem diep in de ogen. Wiste zich het voorhoofd, de wangen en nek met een linnen doek. Mocatta glimlachte flauwtjes, meewarig, wijs, alwetend. Nu bereid om de genadeslag te ontvangen. Het was zeer lang stil. Toen zei de monnik:

^I77