Banvloek

en aan Zijn wil is alles ondergeschikt, ook al wat er geschreven werd door ons mensen. En de Almachtige vergeeft ons wanneer wij Zijn geboden moeten overtreden om te leven.’

De monnik overdacht lang deze woorden. Toen vroeg hij:

‘U verwerpt de thora?’

‘Neen, ik verwerp de woorden van Mozes niet, noch die van de mannen Gods na hem.’

‘Dus u verwerpt ook niet de woorden van Jezus Christus en Zijn discipelen?’

‘Neen. Jehoshua van Nazareth was één van ons. Een joodse man. U en de uwen hebben Hem ons ontstolen. Ulieden blijft wie u waart. Grieken, Etrusken, Teuto-nen, Slaven. Nog steeds levend als uw voorouders onder het juk van hun góden. Bloeddorstig, onbetrouwbaar, gewetenloos. Ulieden hebt zich meester gemaakt van Zijn woorden, u hebt daaraan uw eigen uitleg gegeven, welke verandert wanneer u dat voordeel brengt. Ik zal nu zwijgen want ik wil leven, blijven leven.’

‘U hebt gezegd dat God de tijd van onze dood bepaalt. Waarom aarzelt u dan nu om verder te spreken?’ vroeg de inquisiteur. Een flits van sluwheid op zijn gezicht kwam en verdween.

Josua Mocatta zuchtte. Een traan blonk in zijn ogen. Sedert zijn kinderjaren was dit de eerste keer dat hij huilde. En hij schaamde zich omdat de pijnen hem hadden overwonnen.

‘Een man behoeft zich niet te schamen voor tranen, Josua Mocatta. Hij moet zich schamen wanneer hij geen tranen meer heeft,’ zei de monnik opeens fluisterend.

Josua Mocatta wendde zijn hoofd moeizaam terzij,

i74