Banvloek

‘Woorden? Spreek van Leer, vervloekte. Leer!! De Leer van Jezus Christus, onze Verlosser.’

Driftig trok de monnik de stoel naar zich toe. Nam weer plaats. Zag het dodelijk vermoeide gezicht van Jo-sua Mocatta. Hij schrok. Daar lag het gezicht van Jezus Christus, zoals hij het gezien had op een kerkschilderij in een dorp bij Florence. Daar lag een man die Jood wilde zijn. Plotseling moest hij denken aan die andere Marra-nos die Jood gebleven waren. Jood wilden zijn. Waarom?

De inquisiteur wilde deze gedachte verdringen. Het lukte niet.

‘Josua Mocatta, hoe luidt uw Hebreeuwse naam?’ vroeg hij zacht.

‘Jehoshuabarldo.’

Mocatta’s stem had aan kracht gewonnen. Zijn blik was star op de Romaanse steenbogen gericht. Lange tijd heerste er stilte. De inquisiteur verborg zijn handen in de mouwen van zijn pij, de armen lagen gekruist op zijn borst. Hij zei:

‘De monnik in Maastricht weigerde uw schaamte te zien. Uw beheersing was volmaakt, daarom aarzelde hij en liet u vrij. Ik heb door deze tortuur uw schaamte moeten zien. U bent geen Jood volgens de thora die zegt: Dit is Mijn verbond, dat gijlieden houden zult tussen Mij en tussen u, en tussen uw zaad na u: dat al wat mannelijk is, u besneden worde.’

‘Ik ken het gebod, eerwaarde, en ook dit: Mijn verbond zal zijn in ulieder vlees, tot een eeuwig verbond. - Maar ik ken ook dit, eerwaarde monnik: Lechaïem. Dat is Gods grootste geschenk. Het Leven. Totdat op Zijn bevel de Engel des Doods zal neerdalen en ons zal meevoeren. De Almachtige wil dat wij leven tot die seconde

*73