Banvloek

te verhoren. Nu kunt u nog bekennen zonder tortuur.’

Josua Mocatta zweeg. De monnik gaf een teken. De knechten van de binnenmeester grepen hem en brachten hem terug naar de kerker.

Twee dagen later kwamen zij weer. Gebonden brachten zij hem naar de pijnkamer. In het midden, achter de zware kloostertafel, de schout met de Roede van Justitie. Rechts van hem de monnik, links de president-schepen, terzij aan een kleine tafel de schrijver met het confessieboek. Vóór de kloostertafel de pijnbank, smal, zwaar, veel gebruikt, oude bloedvlekken. Josua Mocatta werd erop vastgebonden. Hij sloot zijn ogen en wendde het hoofd naar rechts om de ondervragers niet te zien. Het eikehout geurde licht naar iets vreemds. Naar lijken en bloed en zweet en excrementen.

‘Bekent ge een Jood te zijn, één van de moordenaars van Jezus Christus, onze Verlosser, de Zoon Gods?’ bulderde de president-schepen hem toe. Mocatta antwoordde:

‘U hebt geen recht mij te verhoren onder tortuur. Dat kan alleen voor zware misdrijven en op heterdaad betrapt. Bovendien moeten twee schepenen aanwezig zijn en deze monnik heeft hier niets te maken.’

‘En welke keur geeft u het recht onze procedure te beoordelen?’ schreeuwde de president-schepen, uitzinnig van drift.

‘Sla er uw keurboeken op na, schepen. Dan weet u voor uw verder leven wat keur en willekeur is.’

‘Bekent u, ja of neen?’

‘Na de lezing van de keurboeken kunt u gaan overdenken of Antwerpen onder de jurisdictie van Hasselt valt.

168