Banvloek

‘Goed. Ik ga even naar de keuken om mijn gezicht te laten zien. U begrijpt me wel, niet?’ Ze lachte onderdrukt. Toen glipte ze weg. Hij zag haar snel door het venster klimmen aan het einde van de gang. Zo kon zij langs de steile brandladder op de cour komen en in de keuken. Zo was zij blijkbaar ook gekomen.

Hij sloeg vuur en ontstak de kaars. Nam zijn reis-schrijfdoos, schreef het bericht aan Gabriël Baëna. Zij kwam weer terug in zijn kamer. Hij gaf het briefje, dat zij verborg in haar keurs. Hij telde in haar hand twee goudstukken, het bodeloon. Verrast en verbaasd keek zij hem lang aan. Toen fluisterde hij in haar oor het adres van het Huis Mocatta.

‘Herhaal het,’ gebood hij.

Zij herhaalde het, angstig door het avontuur.

‘Herhaal het nog eens.’

Zii gehoorzaamde twee maal. Hij vervolgde:

‘Reis met hem mee. Thuis zullen zij ervoor zorgen dat hij op een van onze schepen kan monsteren. Voor jou wordt ook gezorgd. Een huisje en een uitzet. Word gelukkig. Vaarwel.’

Weer keek zij. Nog verbaasder, nog verraster. Maar innig gelukkig. Opeens omvatte zij zijn hoofd met haar wat harde werkhanden. Zoende hem wild op de mond, zei:

‘Zonder geld had ik het ook gedaan. Maar u bent rijk. Daarom.’ Ze snelde de kamer uit. Mocatta glimlachte en betastte even zijn lippen.

Weer trad het Lot uit het Niets. Weer viel het aan op Jo-sua Mocatta. Heftiger dan de vorige keer, volgens zijn gewoonte steeds heviger.

164