Banvloek

morgen beslist lezen wie na poortsluiting toegang vroeg.’

Vier geldstukken, het poortgeld was voldaan.

Een goudstuk, de korporaal van de wacht beduidde hun de beste herberg van de stad. Zij reden erheen. Het was de herberg waar Josua Mocatta eens vergetelheid gevonden had in de armen van het Vlaamse vrouwtje.

Zij herkenden elkaar onmiddellijk. Voor de waard en de late drinkebroers verborgen zij dat, maar zij was zeer bleek geworden.

Weer geldstukken. De stalknecht verzorgde de paarden. De homan en de twee knechten waren hun broodheer dankbaar dat hij hun deze avond het stallen, drenken en voederen bespaard had. Het was een zeer lange, vermoeiende rit geweest. Zij bogen voor hem. Hij knikte hen bemoedigend toe. Zij konden hun avondbrood eten en slapengaan.

Josua Mocatta nam plaats bij de schouw. Houtblokkenvlamden. De warmte deed hem goed want deze oogst-maandavond deed kil aan, een eerste schuchter voorteken van de naderende herfst.

Hij wenkte de maerte. De waard kwam, vroeg:

‘U wenst, heer?’

‘Wijn van Bourgogne.’

De waard bracht een kan wijn. Mocatta dronk, langzaam. Weer wenkte hij de maerte. Weer kwam de waard.

‘U wenst, heer?’

‘Brood en kaas. En wat vruchten.’

Mocatta at. Niet veel, volgens zijn gewoonte. Toen stond hij op om langs de wenteltrap naar boven te gaan. In een draaiing keek hij neer in de gelagkamer. Hij ontmoette de blik van de waard. En die blik was haat en vij-

161