Banvloek

‘Hebt u alles overdacht, senhor?’

‘Ja, Gabriël. Alles. Er bestaat meer dan geld.’

Gabriël Baëna knikte vermoeid en berustend, zei weer:

‘Er zit iets in om een arme schnorrer te zijn.’

‘Ook een schnorrer moet bedenken dat er meer is dan zijn aalmoezen. Ik ga om mijn plicht te doen, Gabriël. En jij?’

‘Ik zal de mijne doen, senhor. Welke zijn uw instructies?’

‘Je reis naar Bergen moet je uitstellen. Help moeder met het besturen van het Huis Mocatta. Wanneer ik na twee maanden niet ben teruggekeerd, rij d dan en zoek me. Leef ik nog wanneer je me vindt, koop mij dan los.’

‘Is het zo ernstig, senhor?’

‘Ik vermoed iets, Baëna. Hopelijk is het een hersenschim. Vaarwel, Gabriël.’

‘Vaarwel? Vaarwel? MesjoggaasI Gezond weerom!!’ riep Baëna boos.

Zij reikten elkaar de hand. Lang en krachtig. Toen reed Josua Mocatta. Zijn escorte bestond uit de homan en twee gewapende knechten. Eigen volk.

Zij kwamen te Aerschot. Vóór poortsluiting. Ze kwamen te Hasselt. Na poortsluiting. Nadat de homan de klopper op de ingebouwde kleine deur had laten vallen, werd een luikje achter tralies geopend.

Een geldstuk, de poort werd op een kier geopend. De cavalcade reed snel binnen.

Een geldstuk, de namen werden vlug in het register geschreven.

De korporaal van de wacht zei verontschuldigend:

‘Het is voorgeschreven, heer. De schout wil iedere

160