Banvloek

zijnontevredengezicht,zijnergernis. En hij begreep. Zei:

‘Reb Jehoeda, het zal eeuwen duren voordat de Joden de schoonheid van het verbodene durven zien. En het ook zouden willen maken. Maar nooit zullen zij de achterstand kunnen inhalen. De Rabbaniem zijn machtig. Zo machtig als de Kerk. Een leer uitroeien? Dat zal niet lukken. Er is geen schakel sterker dan de verbinding tussen vader en zoon, moeder en dochter. Wees gerust, Reb Jehoeda bar Gershom. En nu, vertel mij waarom u in deze verkleedpartij naar Antwerpen kwam. Het moet wel ernstig zijn.’

Jehoeda bar Gershom bleef drentelen. In diepe gedachten verzonken. Opeens stond hij stil voor de kloostertafel, keek diep in de ogen van Josua Mocatta, beet hem toe:

‘Het is ernstig. Anders zou ik God en mijn lotgenoten niet ontrouw geworden zijn. Het is ernstig .. . Nehemia bar Simeon is gevangengenomen in Keulen en gefolterd.’

Josua Mocatta wendde zijn blik naar het tafelblad, bleef secondenlang turen voordat hij vroeg, zonder Jehoeda bar Gershom aan te kijken:

‘Waarom?’

‘Wij weten het niet. Hij is nog steeds gevangen. Maar ik vermoed iets.’

‘Wat?!’

‘Hij is uw factoor voor de Duitse landen.’

‘Is dat gevaarlijk? Nehemia bar Simeon vroeg zelf het te mogen zijn.’

‘Hij deed het voor ons. Het krediet van de Anoessiem.’

Nu rees Josua Mocatta op. Liep om de tafel heen, stond naast Jehoeda bar Gershom, zei:

152