Banvloek

‘En toch - en toch, al is het dan als Loys de Negro, ik leef eindelijk gerespecteerd en niet onrustiger dan een goi. Marranos, gevloekten, zij mógen me zo vloeken! Omein!’

Genendel werd op slag ernstig.

‘Weet je veel, Reb Jehoeda, weet je veel. Ik ken het allebei. Ashkenase van geboorte, Sefardische door mijn huwelijk met Ido zaliger. En het is allebei niets. Vervolging, haat en angst voor allebei. Leef daar nou eens gelukkig mee. Nah!’

Hij zuchtte diep. Krabde zijn baard. Duwde zijn hoed recht. Graaide in zijn geldtas en liet de dukaten liefkozend door zijn vingers glijden.

‘Hoe lang nog,’ zei hij droevig. Zwijgend liep zij naar de deur, keerde zich naar hem toe.

‘Reb Jehoeda ... volgend jaar in Jeruzalem. Wij wensen ons dat weet-ik-veel hoeveel iaren. Misschien is het volgend jaar plotseling zo. Eén vingerwijzing van God... Reb Jehoeda, veeg de vloer nog es een keer.’

Plotseling weer vrolijk nam hij zijn hoed af, groette met een sierlijke zwaai. De struisveer veegde over de vloer. Genendel gierde het uit van het lachen. En ging.

’s Middags begroette Josua Mocatta de gast. In zijn bibliotheek. De wandrekken waren vol gebonden boeken. Jehoeda bar Gershom moest vlug even zien wat er stond. Zijn gelaatsuitdrukking werd een beetje misprijzend. Maar bij het werk van enige Venetiaanse en Antwerpse drukkers knikte hij opgewekt en goedkeurend. Want deze mannen drukten ook Hebreeuwse boeken, met groot gevaar voor lijf en goed.

‘Nah, nah, senhor Mocatta, zijn die drukkers nou Jo-

149