Banvloek

‘Zwijg,’ riep Genendel, ‘je maakt me doodsbang met diesjmoes.’

‘Genendel, wil je nog eens lachen? Luister. Met die struisveer heb ik de hele huiskamer van mijn Riwke schoongeveegd. Zij schaterde maar en riep: God zegen je, Jehoeda, groet nog es. Je maakt de vloer zo lekker schoonl’

‘Reb Jehoeda, straks met gomeits battelen moet je in de kast groeten. Geen kruimel brood blijft er liggen.’

Tranen van pret rolden over Genendels wangen.

‘En, Genendel, heb je dit gezien?’ Hij trok zij n dolk.

‘Hou opl Wees voorzichtigl’ riep zij, ‘een mes voor de shouchet. Toe, doe weg.’

‘En dit, Genendel, heb je ook dit gezien?’ Hij greep in zijn geldtas en toonde dukaten.

‘Geld,’ zei ze minachtend, ‘wat is daar voor bijzonders aan?’

‘Voor ons niets,’ antwoordde hij wat teleurgesteld, ‘maar toon één zo’n stukje goud en ze buigen. En dan lopen ze voor een verklede jehoede en weten niet wat te doen om het hem plezierig te maken. Genendel, begrijp je waarom Mozes zich zo giftig heeft gemaakt om dat gouden kalf?’

‘Ik wel,’ antwoordde zij nadenkend, ‘wat moest hij beginnen in de woestijn met al dat goud? Water had-ie nodig. En eten. En behoorlijke wegen. Nee, als ik Mozes was geweest, was ik omgekeerd en teruggegaan. Farao en zijn knechten waren toch allemaal verdronken. Veertig jaren hitte en stof en, vooral, vergeet die murmurerende jiddische vrouwen niet. Voor die moet je van ijzer zijn. Wat zeg ik? Stéén moet je zijn. Ijzer smelt.’

i47