Banvloek

weer in Antwerpen, niet? Maar dat doe ik echt niet om dat geld ... echt niet! Gelooft u mij?’ Die laatste woorden klonken zo angstig, verwachtingsvol.

‘Ik geloof je, ik geloof je oprecht,’ zei hij mat.

Toen sloot zij haar ogen in het naar hem opgeheven gezichtje. En hij kuste haar innig, zonder enige bijgedachte. Zij zuchtte diep, duwde hem plotseling van zich af, snelde de kamer uit. In de verte hoorde hij haar gierend huilen.

Vanaf Hasselt was de weg nog niet eenzaam. Maar allengs werd het stiller. Enkele kleine konvooien had hij inge-haald, enkele grotere was hij tegengekomen. Het handelsverkeer was bescheiden, vergeleken met dat van de uitbundige Vlaamse steden en zonk in het niet bij het woelige zeevaartleven van Antwerpen. Hij voelde zich opgewekt door de rust die hij in Hasselt had genoten en de herinnering aan de korte lieve botsing met het Vlaamse vrouwtje. Zij had hem zonder enige bijgedachte getoond dat er nog iets anders bestond dan geld, wissels, schuldbrieven en handel. Dat er, naast vrees en behoedzaamheid, naast gewetensconflicten en dwang om de Schepper te zien volgens een star patroon, nog onbaatzuchtige genegenheid bestond, spontaan overspringend van vrouw naar man, van man naar vrouw.

Het werd eenzaam op de weg. Hij reed hem nu dartel. Dan eens stapvoets, dan weer dravend, soms in galop. Het paard voelde zijn meester aan, het dartelde mee.

Bij een beboste rand wachtte het Lot. Het liet vier bloedhonden los, het liet een rotterie van vier ruiters los.

In een oogwenk was hij omringd. Voor, achter, terzij.

140