Banvloek

bedekken. Terwijl zij naar haar nerveus friemelende vingers keek, zei zij half-fluisterend:

‘Het kan ook Onze-Lieve-Heer zijn. Misschien wil Hij dat er iets gebeurt. Ik hoop iets goeds. Maar dan had Hij toch dat escorte niet weggestuurd.’

Kinderlijk, wat angstig, wat schuw, blikten haar diepblauwe ogen hem aan. Een bezorgd moedertje. Het vertederde hem op slag.

‘Als er iets gebeuren moet, lieve meid, dan helpt geen escorte. Dan helpen geen vendels en geen legers. Ik ga en zal doen wat de hand vindt te doen. Ik hoop dat het het juiste zal zijn. Om zes uur rijd ik. Wil je laten zorgen voor paard en leeftocht?’

Hij deed een stap naar haar toe, legde zijn sterke handen om haar schouders, lachte. Zei:

‘Je hebt goed en lief voor me gezorgd, maerte. Heb je eenspaarkistje?’

‘Ja,’ fluisterde ze, terwijl kleine tranen in haar ogen sprongen.

‘Ik wil daar wat in doen, meisje.’ Hij glimlachte nog steeds vertederd.

‘Ik . .. ik heb liever een zoen.’ Zij bloosde en keek naar de grond.

‘Beide,’ zei hij. Terwijl hij haar bleef aankijken, zijn linkerhand nog op haar schouder, was zijn rechter bezig in zijn kleine geldtas. Hij toonde haar goudstukken op zijn handpalm.

‘Ah ...,’ riep ze verbaasd en verrukt,‘ah ... dat is veel te veel.’

‘Is mijn zaak, meisje. Hier, pak het. Ik hoop dat het je geluk brengt.’

‘Ik zal voor u bidden. Vier weken lang. Dan bent u

¹39