Banvloek

woordde niet. Tastte onder zijn wambuis, knoopte zijn hemd los. Op zijn borst werd een lederen tas zichtbaar, die aan een koord rond zijn hals hing. Snel opende hij de tas en haalde een brief te voorschijn, toonde het huurlingencontract.

‘Senhor, wij schenken u de reis van Keulen tot hier. Ontsla ons van het contract van hier tot Antwerpen. De godspenrdngen zal ik u terugbetalen.’

‘Vóór allen of namens allen?’ Mocatta voelde het bloed opstijgen naar zijn gezicht.

‘Senhor, u was voor ons een goede opdrachtgever, maar zij hebben in Leipzig iets vernomen. Hier in Maastricht hebben zij dat besproken met de Domheer. Zij moeten uw dienst verlaten. Ik betaal vóór allen.’

‘Dus de vrouwen en het bier waren een leugen, homan?’

‘Ja, senhor, het was de Domheer. Hij hoorde uw naam, toen keek hij iets na in een register. Senhor, pas op voor de Domheer. Pas op voor alle priesters van hier tot Antwerpen.’

‘Homan, waarom neemt u een man uit een geslacht van gedoopte Joden in bescherming?’

De homan wendde zijn blik af, tuurde door het glas-in-lood van het venster naar de overzijhuisjes. Hij kreeg het warm, zweet liep van zijn voorhoofd; druppels rolden langs de slapen langzaam omlaag.

‘Heer Mocatta, ik ben een boerenzoon. Mijn grootvader was pachter van een boerderij die aan een heer Mocatta behoorde. Misschien verre familie van u. Toen deze oude heer Mocatta gestorven was, kwam een joodse wisselaar naar mijn grootvader en vertelde dat de boerderij het eigendom geworden was van een andere Spaanse koopman, maar dat grootvader tot zijn levenseinde

120