Banvloek

kend hebt naar mijn uiterlijk. Maar dat sluit niet in, dat ik meer zou moeten betalen dan een ander.’

De bode antwoordde: ‘Brieven bezorgen is een riskant bedrijf. Velen van ons komen nooit weer thuis. Doodgeslagen, uitgeplunderd, want het gespuis langs de weg denkt dikwijls dat wij veel geld vervoeren. Ik doe dat nooit - alleen brieven. Ik ben al dikwijls tot op mijn hemd doorzocht. Daarom, koopman, alleen brieven. Wij boden vormen geen confrèrerie maar wij kennen allen de grondslag van ons bestaan: De bode zijn loon.’

Josua Mocatta keek hem lang aan, zei:

‘Wie bent u? Uw taal is heel anders dan die van het volk. Het werkende volk, bedoel ik.’

De bode antwoordde:

‘Dat gaat u niet aan. Ik verricht werk om loon.’

‘Ik vertrouw u een brief toe. Ik wil daarom weten wie u bent,’ zei Mocatta scherp.

‘Indien u daarbij blijft, rijd ik niet voor u.’

Terwijl hij onverschillig Mocatta bleef aankijken, trok hij zijn hozen wat op, gespte zijn gordelriem nauwer. Toen ging hij zitten, trok zijn rijlaarzen aan en deed of hij niet meer lette op Mocatta.

‘Wie blijft borg voor u?’ vervolgde de koopman.

‘Niemand. Niemand kan borg blijven voor een bode. Ook kan niemand borg blijven voor een reizend koopman zoals u.’

‘Dat zijn sombere woorden, bode.’

‘Ja. Die woorden zullen somber blijven zolang onze hertog Fhilips Gelre in bezit houdt. Zolang blijven de wegen onveilig, want zolang blijft de Gelrese adel en het volk zich verzetten. Wij . . .’ Opeens zweeg de bode. Hij was in vuur geraakt en plotseling geschrokken. Hij

^JI5