Banvloek

bij u kan verdienen. Vrouwen met dure namen zijn duur.’

Josua Mocatta stond stil, turend over de Rijn stroomafwaarts. Lange tijd. Baëna wachtte, bijna een stap schuin achter zijn broodheer. Beschouwde zijn patroon. Een man, honderd ten honderd een man.

‘Baëna!’

‘Senhor?’

‘Je plan komt mij goed te pas.’

‘Ik heb nog geen plan, senhor.’

‘Dat heb je wel. Nu, vanaf dit ogenblik. Ik heb je leren kennen als een plichtsgetrouw mens. Luister. Ik heb nagedacht over hetgeen Nehemia bar Simeon mij in Leip-zig heeft aangeraden. Ik ga de koophandel verlaten; ik ga doen wat de Fuggers doen. Geldzaken. Jij kunt de handelszaken overnemen. Ik zal je kredieten geven totdat je mij niet meer nodig hebt of een bepaald bedrag hebt verloren.’

‘Al uw goederen zaken?’ vroeg Baëna verbaasd.

‘Alle, inclusief de stokvis van Bergen, inclusief het bont van Nowgorod, de wapens van Toledo, het laken van leper. Alles.’

Opeens sprongen er tranen in Baëna’s ogen en hij zei:

‘Ik kan dat niet zonder u, senhor.’

‘Niet laf worden, Baëna. Als je raad nodig hebt, dan weet j e mij te vinden. Trouwens, je zult mij in den beginne wel dikwijls moeten vinden.’ Veelbetekenend tikte Josua Mocatta op de kleine lederen geldtas die rechts van zijn gordel hing.

‘Mag ik het overdenken, senhor?’

‘Neen. Het is hier aan de Rijn ja of neen. Je neen zal toch de afwikkeling betekenen van al mijn handelszaken, zodra ik in Antwerpen terug ben. Mijn besluit staat vast.’

112