Banvloek

De terugtocht van Leipzig verliep snel. Nu geen wagens en paarden. Nu geen onderdak zoeken voor een wagentrein en vechtlustige huurlingen. Nu geen moeilijkheden met hitsige kerels vanwege vrouwen. De knechten van het huis Mocatta waren goed gedrild en bijna allen getrouwd. De herinnering aan hun zware Vlaamse vrouwen met hun onverbiddeli j ke opvattingen was in hun leven gebeiteld. Zij zouden braaf en begerig thuiskomen en vele vrouwen zouden volgend j aar opnieuw baren.

In Keulen zei Mocatta, terwijl hij met zijn reisfactoor langs de Rijn wandelde:

‘Baëna, jij rijdt door met het volk. Ik blijf nog een paar dagen hier om te zien of ik mij niet heb vergist in Nehe-miabarSimeon.’

‘Kunt u dat alleen zien, senhor?’

‘Misschien niet. Maar ik geloof toch ook niet, dat jouw ogen erbij mij beter zullen laten zien. Aartsvaders zijn ondoorgrondelijk.’

‘Waarom blijft u dan hier wanneer u toch niet door hem heen kunt kijken? Maar die oude heren lijken me niet zo ondoorgrondelijk. Zij zijn alleen maar lastig en knorrig en hun wijsheden hebben zij uit overleveringen en oude schrifturen. Nee, senhor. Die oude mannen moesten ze een tijdje in de wind hangen, daar zouden ze van opfrissen.’

‘Of nog meer stokvis worden,’ peinsde Mocatta hard-op.

‘Ja, senhor Mocatta, verse Rijnzalm is nu eenmaal lekkerder. Maar stokvis kan ook heel goed zijn. Heel, heel goed. Vooral als men stokvis uit Bergen haalt en die tot de winter opslaat.’

‘Zie je wat in stokvis, Baëna?’

IIO