Banvloek

Na deze woorden sloot Mocatta plotseling het boek, reikte het terug aan Nehemia bar Simeon, fluisterde:

‘Breng mij naar buiten.’

Nehemia leidde hem naar buiten. In het portaal wachtte de aartsvader op een woord van Mocatta. Deze zei:

‘Ik zoek de zin van ons Leven. Bij de christenen van deze landen vind ik die niet. En u wilt mij nu beladen met een missie. Daarvoor wil ik niet leven. Ik wil alleen me zelf tot een goed einde brengen. Ik wil de eenvoudige genade des Heren.’

‘Lees Leviticus enleef er dan oprecht naar, Jehoshua bar Ido.’

Mocatta aarzelde opeens om op straat te stappen. Nehemia vroeg hem:

‘Zijn de woorden in Leviticus te zwaar?’

‘Ja, en de voorlezing van uw gazzan deed mij denken aan Jehoshua van Nazareth.’

‘Een Jood.’

‘Die u niet erkent als Jood!’

‘Wel erken, maar niet volg. Een valse Messias.’

‘Hoe weet u dat, Nehemia bar Simeon?’

‘Ik ben 70 jaar, Jehoshua bar Ido, bijna aan het eind. Dan is het niet goed meer om zijn denkwereld om te ploegen. Ik wil gaan zoals ik gekomen ben. Geen zwarte plek in het joodse denken.’

‘Mijn respect, Nehemia bar Simeon.’

‘Mijn zegen, Jehoshua bar Ido.’

Toen schonk Nehemia hem de geschreven Marranen-thora, boog en keerde zich om.

Mocatta stapte uit het huis en versnelde zijn pas in de steeg. Onder zijn schoudermantel verborgen hield hij het Boek.