Banvloek

In een donker portaal stond, schemerig getekend, een rijzige aartsvader.

Nehemia bar Simeon.

Bijna onmerkbaar maakte hij met zijn handen een vragend, naar zich toe wuivend gebaar. En wachtte. Josua Mocatta keek even schichtig links en rechts en was met enkele vlugge stappen binnen.

‘Senhor Mocatta, wilt u na uw christelijke plichten even toeven bij ónze waarheid?’

‘Is uw waarheid de absolute, dan ga ik met u mee.’

‘Ik hoop dat zij spoedig ook de uwe zal zijn, al is ze niet absoluut. Sub sole nihil perfectum. Volg mij, Jehoshua bar Ido.’

Hij volgde. Door kleine kamers en donkere gangen. Langs schemerige trappen tot onder het dak. Daar warentien Joodse mannen. Minjan.

Zij vroegen niets. Zij maakten wat plaats voor Nehemia en Mocatta. Een voorlezer las. Zwijgend opende Nehemia een boek, gaf het Mocatta. Hij zag geschreven karakters, concentreerde zijn blik en las mee in de Spaanse taal, wat de voorlezer in het Hebreeuws zegde en Nehemia hem met de wijsvinger aanwees.

‘Het woord des Heeren dan geschiedde tot mij, zeggende: Eer Ik u in uw moeders buik formeerde, heb Ik u gekend, en eer gij uit de baarmoeder voortkwaamt, heb Ik u geheiligd; Ik heb u den volken tot een profeet gesteld. Toen zeide ik: Ach, Heere, Heerel zie, ik kan niet spreken, want ik ben jong. Maar de Heere zeide tot mij: Zeg niet: Ik ben jong; want overal waarhenen Ik u zenden zal, zult gij gaan, en alles, wat Ik u gebieden zal, zult gij spreken.

Vrees niet voor hun aangezicht, want Ik ben met u om u te redden, spreekt de Heere.’

108