Banvloek

slapen, de wond bij het hart, de spijkers in de handen en voeten.

De schaamtelap.

En op het gezicht de ellende der eenzaamheid.

‘Eli, Eli, lamah sabachtani?’

Deze mens - geofferd aan de politiek van het Romeinse Rijk.

Deze mens - de lafheid van de pro-curator Pontius Pi-latus.

Deze mens - het domme inzicht van de hogepriester.

Deze mens - het wanbegrip van velen uit Judea en Samaria.

Deze mens - de aanklacht tegen de gerechtelijke dwaling-

Deze mens - het Noodlot van duizenden Joden in vijftien eeuwen, het Noodlot voor de kinderen en de kindskinderen ...

Het plein.

De Dom.

De schemer.

De wat muffe lucht van verbrande wierook.

Het knielen, het vouwen der handen.

Hij bad niet. En opende de ogen. Vensters in machtige muren, rijen geheiligden op hun sokkels. Brandende kaarsen.

Weer dat Kruis. Als een adelaar met gespreide wieken in rustige glijvlucht.

Met daaraan weer het Lijk van Jehoshua van Nazareth.

In Wiens naam moord en plundertochten plaatsvonden. Om Wiens leer oorlog werd gevoerd, om Wiens bijstand werd verkracht, om Wiens belofte de arme zijn penning offerde.

105