Vorst van de ballingschap

Lezer kent zijn Rotterdammers.

Weer begint een zwerftocht, niet meer langs de kramen maar langs alle etablissementen en vele kleine cafeetjes. Hij komt langs het 'Franse Koffyhuis’ aan het Beursplein, hoort muziek en gezang, gescandeerd handklappen en voetge-trommel.

Hij gaat naar binnen, de tabakswalm is een vaal blauw gordijn en slaat hem op keel en ogen. Het publiek is opgewonden en staat, gedraagt zich als een negerstam bij de maandans. De gezichten zijn verhit, twee pianisten bonken een dans uit de piano’s, ondersteund door een tamboer en een trompettist.

De grote table d’hóte staat nog in het midden van de zaal, een rust van zwaar mahoniehout te midden van de mensenkluwen. En erop danst Jettie... de haren los, als een waterval golvend langs haar rug, met gracieuze handen de rok optillend zodat de kleine voetjes zijn te zien en de kuiten van welgevormde benen te midden van een wolk van kant. Haar hoofdje gaat dan links, dan rechts of op en neer in cadans met de trappelende voetjes, die de maat klikken in razend tempo op het tafelblad. Om haar heen zijn een vijftal knappe jongemannen die handenklappend om de tafel dansen en haar aanvuren met felle kreten . .

Beduusd kijkt Abraham Lezer dit aan. Even bekoord ... zo dansten de joodse meisjes in Kanaan duizenden jaren terug. Hij kijkt snel om zich heen, ziet de Rotterdammers, deze nu niet te herkennen sobere harde werkers, ziet de meest preutse vrouwen halfdronken en die zich laten zoenen op de mond en in de hals. Voor déze menigte danst een dochter van Israël... als een toornige baardige geweldenaar staat hij nu voor de tafel... grijpt Jettie om het middel en sleurt haar weg, werpt haar over zijn schouder als een schoof koren. Zij spartelt, haar benen trappelen in de lucht_; haar handen beuken zijn rug en haar losse haren vegen over het ontoonbare parket. Een gelach als een orkaan gaat op, een vrouw gilt: „Het meissie van

300