Vorst van de ballingschap

leven boeit hem, daarom dringt hij naar voren om niets te missen van de dialoog uit één brein. Jan Klaassen, de sul, krijgt steeds weer op zijn kop van Katrijn voor alle kleinigheden, die haar hinderen. De diender komt veelvuldig en gewichtig tussenbeide en klaagt aan en vonnist, alsof er geen splitsing der staatsmachten bestaat. De dood waart schrikwekkend en luguber rond en stelt alle spelers buiten gevecht.

De poppenspeler kent zijn vak, daarom vlecht hij door de gesprekken heen de epidemie en heeft succes bij het publiek.

„Vuile smeerlap,” gilt Katrijn, „waarom hebbie de tonne niet meegegeven en de rotzooi in de Blaak gekieperd? Héééé, de kelerebeesies kruipe d’r uit in je broodpap.”

„Mot de burgemeester maar voor riole zorge. Hij heb meide en knechte om ze tonne te sjouwe, ken hem ’t verrekke, as de burgers benne gestorve krijgt ie wel ’n andere plaas om te regere,” antwoordt Jan Klaassen.

„De burgemeester! Die heb ’t te druk met ete. Drie kippe en twee eende en oesters en zalm, allemaal achter mekaar. En dan mot ie ze pakkie weer antrekken want d’r komp weer een hoge ome naar de dooie kaike. Heb ie centjes voor brood, Jan Klaassen?”

„Welnee, de have leit plat, mins.”

„Wat nee, wat nee, luie dief. Gaat werreke, luie mieter.”

Zij slaat hem om de oren, hij gilt van pijn en de diender komt op.

„Wat mot dat hieroo ... binne jullie weer an ’t rauze. Benne d’r niet genog dooie gewees. Mee naar ’t beroo.”

„Ik wil niet mee, jullie slane me verrot op ’t beroo,” gilt Jan Klaassen.

De dood komt ten tonele en zegt dreigend: „Wil jij niet, Jan Klaassen... ha, ha!!... niks te wille... de kist ga je in mit je blaute bille... mee... jullie allemaal ... ha, ha, ken ik effe schranze.”

„Ik ook?” gilt Katrijn.

„Tuurlijk ... zo’n pront wijf ... ook mit je blaute bille ... de

298