Vorst van de ballingschap

bed van de machtige grootkoopman. Zij spraken weinig want de jonge Ignaz voelde een grote schroom voor deze beroemde armendokter van Rotterdam, Benaja Stibbe.

Hij vecht voor Manuel Belmonte met al zijn kennis, met zijn grote ervaring, met de Venetiaanse middelen van dokter Waterman. Dan moet hij wachten op de crisis. Overdag wandelt hij wat in het dorp en ziet de schuwe boerenmensen aan de deuren van hun woningen staan en hem eerbiedig groeten. Hem, de kleine mismaakte, beroemde dokter van Rotterdam. Sommigen wagen het en komen vragen voor hun kwalen, voor ziekten van het vee. Hij ziet het ontzag in hun ogen en hij kijkt op naar die forse boeren, die stuntelig hun zijden petjes in de handen ronddraaien voor deze ontzagwekkende geleerde, die op het kasteel is geroepen. Als dank voor eenvoudige helpende raad komen een paar boerenmeisjes om Mirjam te helpen in haar grote huis, zodat zij wat rusten kan.

Dan, de derde dag, zitten Mirjam en Benaja in de grote tuinkamer. Wachtend op her verstrijken van de uren, op de dood of de genezing van Manuel. Hij zegt: „Mirjam... ik... en geen enkele dokter kan zeggen hoe het zal eindigen. Daarom is het nu de tijd om te spreken. Overleeft je man deze nacht, dan zal je hem vertellen dat Benaja Stibbe hem niet liet neersteken. Ik was onschuldig.”

Mirjam buigt het hoofd, plukt aan haar kleine schort en fluistert: „Men vond ons valies in jouw huis, Benaja. En voor de rechters heb je bekend.”

„Het valies? Het klinkt nu zo vreemd. Ik was verbonden met de onderwereld, daarvoor heb ik geboet... de dag na de overval hebben ze mij gehaald en gebracht bij een paar zwaar gewonden. Dat waren de daders. Ik moest hen verbinden en verplegen onder bewaking en bedreiging. Ik nam het valies als beloning, want ondanks mijn toestand dreigde ik hen te laten verbloeden. Zij gaven toe. Het is alles zo eenvoudig, Mirjam... zij wilden jullie beroven omdat je rijk bent en de kamenier, die je toen had, was in het komplot. . . Waarom?

289