Vorst van de ballingschap

grotigheid en de geweldenare van de aarde. En daar ken je zo maar ankomme en andoen. En d’r gebeurt niks!”

„Wat zou er nu moeten gebeuren, het waren toch maar mensen?”

„Nou ja ... mense... mense. Maar waar is nou m’n ontzag, Brammie? Nou ik alles aanraak ben ik opeens m’n ontzag voor de grotigheid kwijt.”

„Alles is gemaakt, Sheintje. Ook dat. Kunstmatig door de duizenden jaren heen, met zwepen en bloedvergieten en folteringen. En nu je die dingen kunt aanraken is het alsof er niets was. Maar het was er tóch, Sheintje, het gehuil en de pijn en het bloed. Maar Een kun je niet aanraken, Sheintje, en voor Hem blijft het ontzag.”

Sheintje knikt nu ernstig en zegt: „Van God heb ie niks in huis, hè Brammie?”

Abrahams vrolijke bui is weg en hij vraagt argwanend: „Wat bedoel je daarmee, Sheintje?”

„Dat zee ik ommers. Van God ken je allenig maar de gedachte an Hem in huis hebbe, Brammie.”

Hij knikt nadenkend, zijn ogen worden weer mild en hij trekt behaaglijk aan zijn sigaar. Zijn goede bui is terug.

„Waarom kwam je hier, Sheintje?”

Zij is weer gaan zitten in de stoel van koning Lodewijk en kijkt glimlachend naar hem op.

„Je zal ’t wel mesjogge vinde, Brammie, maar ik wou |e dit vrage. Ik ben bijna an het einde en ik heb een paar cente. Als ik die paar jare nog es in een mooi huis ging wone met allemaal fijne dinge om me heen? Net as in de boeke. Met een paar booie. Zoue ze dat gek vinde, zoue ze me daarvoor in het mesjoggehui. opsluite?”

Hij kijkt hzar hoogstverbaasd aan, ziet de onrustige verwachting en het grote verlangen in haar vermoeide ogen. Dan beginnen de zijne te twinkelen van pret en zijn lach davert door de winkel, zodat de bedienden komen toelopen. Hij wuift hen terug en antwoordt: „Sheintje, Sheintje... doe dat. Levie

282