Vorst van de ballingschap

had ie gekrege van de sjrik, dat ’n jiddisje vrouw op z’n plekkie zit.”

„Waarom? Koning Lodewijk was een doodgoeie man. Op al z’n stoelen had je mogen zitten en als hij je in zijn paleis tegen was gekomen en je gezien had, dan had hij zeker met je gepraat. Misschien had hij met je willen dineren en je het hof gemaakt. Misschien.”

„Meer niet,” lacht Sheintje, „wat je daar opnoemp is iets voor een paleismeissie. Heb je nog wel meer van deze stoelen, Brammie?”

Abraham krijgt opeens geweldig plezier in Sheintje, die zo vergenoegd in de stoel van koning Lodewijk zit te schuifelen.

„Hier, Sheintje, kom eens hier. Kijk in die spiegel, daarin heeft madame du Barry ook gekeken.”

Sheintje is opgestaan, komt nu hijgend naast hem en zegt:

„Maak nou geen gein meer met me, Brammie. Aggenebbisj, ik in de spiegel kijke van maddam de Barrie. Wat zal die spiegel schrikke van m’n ponem, nou die gewend is an dat temeijesmoeltje van de maddam.”

Zij lacht zich toe in de spiegel en volgt Abraham, die haar nu een gouden beker in de hand geeft.

„Zet aan je mond, Sheintje. Een drinkbeker van Peter de Grote.”

„Ahboe... schei uit met je viezigheid!! Mot ik m’n mond zette waaro die Rus heb gedronke... weet je niks anders?”

„Kom dan hier, doe die sjaal eens om. Een omslagdoek van koningin Maria, de vrouw van stadhouder Willem III. Staat je goed, Sheintje, als men niet beter wist zou men zeggen, dat jij koningin Maria was.”

Sheintje lacht, drapeert de doek om haar oude lichaam en koketteert wat voor de grote spiegel in de hoek van de winkel.

„Brammie, Brammie, hoe bestaat ’t, allemaal dinge van de

281