Vorst van de ballingschap

door de winkel rijden om de nieuwste aankopen te kunnen zien. De commiezen bleven op de achtergrond, want juffrouw Jettie deed hun werk. Zij deed het gracieus en vakkundig, zodat Manuel erg verbaasd werd om dit meisje, dat in zijn huis was opgeleid als kamenier en zo’n losbandige geschiedenis had. Bij het afscheid maakte zij een diepe révérence en keek hem daarbij aan vanuit de hoeken van haar ogen. En toen Manuel naar huis werd gereden moest hij onderweg even de ogen sluiten en hij zag voor zich het vreemde, verleidelijke, wat wellustige gezichtje van Jettie van Bienen. En nadenkend puntte hij daarna zijn kneveltje, volgens zijn gewoonte.

Een paar dagen voor september kwam Sheintje Rosenfeld in de winkel van Lezer. Sheintje is oud geworden en iets minder dik, zodat haar huid erg is gerimpeld. Ook haar gezichtsvermogen is weer verminderd, zodat zij niet meer zoveel kan lezen, maar daarvoor heeft zij een oplossing, ’s Avonds komen jonge mensen haar voorlezen tegen een ruime betaling, niettegenstaande Sheintje zuinig is. Om haar kleding bekommert zij zich minder dan ooit, zij ziet er slonzig uit.

Nauwelijks is zij binnen of zij zoekt een gemakkelijke stoel, een mooie vergulde empirezetel, bekleed met gobelin. Behaaglijk gaat zij zitten en kijkt met haar slechte ogen naar Abraham, die streng gemoedelijk voor haar staat.

„En Sheintje, wat verschaft me de eer? Of wilde je alleen maar eens een keertje in de stoel van komng Lodewijk zitten?”

„Wat zeg ie? In de stoel van koning Lodewijk? In de stoel van de broer van Napolion?”

Geschrokken staat zij op en kijkt om naar dat wonder, de stoel van een koning, waarin zij zat. Dan begint zij te lachen en gaat weer breeduit zitten, wipt een paar keer kinderlijk op en neer.

„Addenom, Brammie! Wat een gein! Ik met m’n togus op dezelfde plek as koning Leib. Had ie motte wete. Een kind

280