Vorst van de ballingschap

Stibbe doet een stap zijwaarts, licht zijn hoed en verdwijnt haastig tussen de mensen.

Een paar dagen later is er weer zo’n ontmoeting, dezelfde ontzetting in de ogen van Benaja en het vergeefse gebiedende gebaar van Manuel Belmonte.

Maar als deze ontmoeting zich dagelijks gaat herhalen, deze waanzinnige pantomime op de Blaak, wil Belmonte dat op een avond toch eens met Mirjam bespreken. Angstig heeft zij naar het verhaal geluisterd en de volgende dag is zij het, die Manuel naar de beurs rijdt, terwijl de kamerdienaar op een afstand volgt. En ook zij ziet Benaja, ook zij kijkt naar zijn donkere, angstige ogen en zijn intense verwarring nu ook Mirjam te zien. Benaja vergeet daarom zijn hoed af te nemgp en zijn verdwijning in de menigte lijkt op een vlucht. De volgende dag is hij er weer en kijkt en kijkt en groet.

Als Abraham Lezer vrijdagavond komt dineren wordt het verhaal verteld en Lezer staat erop om de komende maandag zijn zwager naar de beurs te rijden, omdat hij beslist die Benaja wil zien. Die maandag is Benaja niet gekomen en Manuel heeft zich tweemaal door zijn zwager over de Blaak laten rijden. Als Abraham hem de beurs in rijdt, kan Manuel zich niet meer inhouden en zijn schaterlach davert door de hal.

„Waarom lach je?” zegt Abraham boos.

„Nu rijd je met je lokeend tweemaal over de Blaak, je loopt hijgend te koeren en hij komt niet. Hij ruikt je zeker,” lacht Manuel.

„Wat een gein, wat een gein. Nu wilde ik hem eens en voorgoed laten zien wat hij heeft misdaan en hem z’n brutaliteit afleren om van zijn prooi te komen genieten en nu dat mislukt, lach je! Mani, wat ben je voor een wezen?”

„Brammie, geloof me nou, die man heeft het niet gedaan. Zijn ontzetting is gegroeid nu hij heeft gezien voor welke waanzin hij jarenlang heeft gevangen gezeten. Morgen laat ik me weer door Mirjam rijden en dan ga jij als een struikrover achter een boom staan, met een dik touw en als hij groet, dan,

276