Vorst van de ballingschap

„Ik bin ’n mens.”

„Wij, de mensen hebben gezegd dat wij meer zijn dan de boombladeren. Alléén wij.”

„We make wat, we prate, we gane en doen, daarom benne me méér,” zegt Jan Hey koppig.

„Er zijn dieren die ook iets maken en doen, de bijen en de mieren, en zoveel duizenden soorten meer. Er is geen bewijs, dat wij meer zijn dan een boomblad. God heeft nog nooit gesproken over de mens, wij des te meer over God.”

„Ik ken je niet volge, Brammie, ik had liever een tekst van Jonas gehad.”

Dan zwijgen beiden en kijken elkander niet aan.

„Waarom kwam je hier, Jan?”

„Ik kwam je bedanke voor de cente, die stiekem in me keuke komme te legge.”

„Zijn niet van mij.”

„Lieg d’r niet om. Lieg d’r niet om as je ’n goed mens bin. Dat je me de schande bespaart om in de rij te motte staan za’k nooit vergete. Weet je. Brammie, as je branie bin gewees en je mot buige .. . da’s . .. dat is om God te bedreige .. da’s om . . .”

„Zwijg Jan. Nu je het weet bespaart me dat een hoop moeite. Kom regelmatig bij me, zodat ik het je kan geven en een praatje maken, zoals nu.”

„Dankie. En dan nog wat. Over dat toledodollekie van toen. Ik weet al jare. wie het toen heb gepikt. Dat was Manke Teun de Danser. Hij wou de hele kast flessen maar d’r kwamme dienders. Toen heb ie allenig het dollekie kenne grijpe en dat heb tie verkocht an een scharrelaar. En die heb het verpatst an meheer Rietborn die nou dood is.”

Abraham Lezer is opgesprongen, verbaasd en nerveus. „Wat vertel je, Jan? De ouwe heer Rietborn? De hoofdbrandmeester?”

„Ja . . . die.”

Abraham Lezer gaat weer zitten. Het is alles opeens zo lachwekkend van doelloosheid. De oude heer en mevrouw

274