Vorst van de ballingschap

„Ga daarin zitten, Jan Moker en vertel het eens,” zegt Abraham vriendelijk.

„Laat dat, Brammie, Jan Moker... niks te mokeren en niks te Janne meer. As ’n ouwe hond sleep ik me door de stad om ’n paar cente te vange. Waarom? .. . zeg men d’r es waarom, Brammie. Jullie jode kenne de Boeke... waarom heb God me niet late overhoop steke of me late verzuipe, toen ’k nog ’n kerel was? Waarom laat ie me langzaam verstijve, waarom laat ie me zo vernedere dat ’n wijf m’n broek mot afstrope as ik m’n behoefte mot doen? Jezus... Brammie... en ik heb het lef nog niet om mezelf in de Leuvehaven te sode-mietere.”

Abraham Lezer strijkt zich over de ogen. Hij zit aan zijn schrijftafel en leunt wat vermoeid op het tafelblad. Jan Hey ziet het begrijpt dat ook Brammie moe is van alles, van het leven, van de eenzaamheid.

„Jan, vraag niet en lijd het uit.”

„Is dat alles? Jonas de bijbelventer heb altijd meer soelaas gegeve azze ’m d’r naar vroege.”

„Wat heb je aan de teksten van Jonas? Meestal waren ze verzonnen en raakten kant noch wal.”

„Dat zeg ie nou omdat jij het nie ken, maar me hebbe d’r vertroosting in gevonde. Vertroosting voor de rotzooi die ’t leve eigelijk is. Leefde Jonas nog maar, dan had ie wel wat om me te hellepe.”

„Ik kan je ook teksten geven, Jan.”

Jan Hey wuift afwerend en schudt treurig het hoofd. „Niks Brammie, ze zoue niet echt weze zoas die van Jonas. As je wat zegge wil doen ’t dan met je eige woorde.”

„Jan, kijk naar de natuur. Een boomblad sterft, een eenvoudig boomblad. Eerst verkleurt het, dan worden de randen aangevreten, het sap verdwijnt uit de nerven. En dan dwarrelt het naar beneden bij de duizenden andere. Daar verrot het en het wordt voedsel voor de boom, voor het nieuwe blad in het nieuwe voorjaar. Ben jij meer dan een boomblad?”

273