Vorst van de ballingschap

„Weet ik niet, Lea, hier ligt het,” zei hij kleintjes. „Ik heb er niets van verbruikt, geen kop koffie.”

„Davidü” ze gilt bijna van drift en stampvoet, „ik wou dat je je zat gegeten had, dat je dronken was... dat je desnoods naar de meiden was geweest... dat je twintig gulden had stukgeslagen ... maar dat daar tenminste goud en zilver lag ... ddir een hoop verdienste, een hoop vooruitgang!!”

Hij is opgesprongen, geschrokken, een brok schiet in zijn keel. „Lea ... wat zeg je? Drank?... Vrouwen?”

„Ja... ja... een kerel wil ik zien een vent die met bijlslagen een toekomst openhakt... die me desnoods op m’n verdommenis slaat omdat ik te veel uitgeef. Maar een kerel die verdient, die een geweldenaar is tegen andere mannen in de handel. We hebben twee kinderen... en ik kan niet meer... ik kan niet meer... een winkel en twee kinderen, en jij zo’n slome rebbe.”

„Lea, ik doe wat ik kan. Ik ben geen man voor de handel... ik voel in mijn hart niets voor al dat gesjacher. Altijd maar iets moeten verkopen, altijd maar vragen óf iemand iets nodig heeft. Wat heb ik een spijt, dat ik moeders raad niet heb opgevolgd en geen kleermaker ben geworden. Dan had ik iets kunnen maken met mijn handen ... en mijn geest had rust gehad.” „Nee ... nee, David ... wat dacht je? Moest je die kleren ook niet eerst verkopen? Je jokt... je had helemaal niks willen doen; alleen maar zitten en studeren en aan andere ver-schwarzte narren vertellen wat je zo diepzinnig heb zitten prakkizeren. Das hob ich . .. God ... o God!”

Hij buigt het hoofd en staart op zijn slanke vingers, die geschapen zijn om eerbiedig en terloops bladen van oude boeken om te slaan. Dan druppen tranen op die vingers en hij bijt op zijn snor.

En de fellevende Lea, deze energieke, bruisende vrouw is op slag vertederd. Is opeens de moeder van haar man. Zij is nu bij hem, drukt z'n hoofd tegen haar borst en strijkt hem zacht over het haar. Denkt aan haar schoonmoeder en de raadgeving

271