Vorst van de ballingschap

zodat de rechters het gehele geval maar hebben geslikt onder het motto 'een boef is hij toch’.”

Mirjam zwijgt, buigt het hoofd wat dieper over haar borduurwerk. Manuel vervolgt: „Vreemd, je kent iemand niet, je hebt hem niets gedaan en opeens maakt hij amok, steekt je neer en rooft. Mirri, ik geloof dat ik die man eens zal uitnodigen om hier te komen, ik wil kennis met hem maken.”

„Mani... wat zeg je? Kennis met hem maken ... ben je wel goed bij zinnen?”

„Voortreffelijk, vrouw, maar vind je dat nu zo vreemd? Dat ik kennis wil maken met dagene, wat mijn leven heeft verwoest om wellicht antwoord te krijgen op de vraag ‘waarom’? Mirrilief, ik ga die man uitnodigen.”

Mirjam is opgestaan, bleek van schrik en verward. Manuel kijkt haar verbaasd aan, is dan nadenkend terwijl hij langzaam zijn witte kneveltje punt.

„Mirri... meisjelief... wat heb je vijftien jaar lang voor me verzwegen?”

Zij begint zo hevig te huilen, dat hij er beduusd van is. Maar zijn nieuwsgierigheid overwint en daarom dringt hij aan. Met horten en stoten vertelt zij van de feestavond in Amsterdam, van zijn bezoek toen Manuel op reis was. Belmonte ziet haar rillen als zij vertelt van het gezicht van Benaja Stibbe, toen hij zich bekendmaakte als de aanrander op de weg naar Dordrecht.

Mirjam is nu naast haar man komen zitten, haar hoofdje rust op zijn schouder en als hij zijn gezicht naar haar toekeert voelt hij haar tranen op zijn wang. Dat vertedert hem bijzonder, want hij houdt veel van haar, die zo een toegewijde lieve vrouw voor deze invalide is geworden.

„Waarom huil je toch zo, kind? Het is voorbij en een tweede keer zal hij toch wel niet gaan steken. Voor jou is hij blijkbaar vol afgodische verering geweest.”

„Manuel... als je hem had gezien, die avond hier. Dat vreselijke genot op dat gezicht, toen ik zo hopeloos en klein

268