Vorst van de ballingschap

Niks voor u, oom Bram? En Mordechai een paar decennia in de antiekhandel? Daarna kan hij u weer af lossen en maar helpen begraven.”

„Hou je mond, kwaje meid. Is er dan niks heilig voor je,” zegt Abraham goedmoedig boos, terwijl zijn ogen twinkelen.

„Mordechai,” gaat Jettie voort, „Mordje, ga eens naar Parijs. Dan leer je ook eens een andere tak van Gods schepping kennen. Als je soms bleu bent, ga ik wel met je mee. Je vraagt maar aan de pastoor en de dominee of ze zolang voor je willen waarnemen en als je terug bent kun je revancheren als zij eens willen gaan, op onderzoek naar de bakermat van de zonde. Er is toch maar één God, daarover zijn jullie het nu wel eens en die kan het niet schelen hóé Hij wordt aangesproken ... de hoofdzaak is dit Hij wordt aangesproken.”

„Jettie... wil je je mond wel eens houden! Wat is dat voor spotternij. Een rebbe, weet je wel wat een rebbe is?” vraagt Abraham streng.

Mordechai heeft het warm gekregen en wist zich het voorhoofd af. Altijd is hij slagvaardig en kan in mannengezelschap rustig en een beetje autoritair debatteren. Maar bij jonge vrouwen is hij onzeker en bij Jettie helemaal in de war. Jettie zet de handen in haar zij en buigt zich wat voorover. Haar ogen vonken ondeugend, haar rode lippen zijn wat vochtig, haar en-coeur is wat te diep en zinneprikkelend, haar gehele wezen is verleidend. De mannen zijn er stil van, Mordechai en ... Abraham.

„Wat een rebbe is, oom Bram? Dat ligt aan de rebbe. Als hij oud is dan mag hij zijn zoals Mordechai zich graag voordoet; is hij jong... dan is hij een verschwarzter nar. Jonge rabboniem moesten bij de wet verboden zijn. Geen rebbe onder de zestig.”

„Oi, waarom niet onder de zestig?” lacht Abraham.

„Met zestig jaar kan het zijn dat zij levenservaring hebben opgedaan. En dan, ouderdom en witte baarden geeft vertrouwen, al is het soms toch maar alleen fajade. En de jonge, soms

265