Vorst van de ballingschap

wat veiliger tegenover de sierlijke Jettie, die tot zijn schouder reikt.

„Goedenavond, Jettie. Ik kom niet om te lernen. Ik zoek alleen wat gezelligheid. Je weet dat het bij juffrouw Boasson nu niet bepaald de komedie is.”

Jettie gaat voor naar de huiskamer en laat hem binnen. Zij zegt: „De ceder van de Libanon, oom Bram, de meest rijzige ceder komt op bezoek.”

„Zo .. . Mordechai, wees welkom, mijn jongen.”

Een beetje stuntelig neemt Abraham het ijzeren brilletje af, terwijl hij opstaat. Bij het lezen draagt hij dat, nu hij ouder is geworden. De krant legt hij achteloos op zijn stoel om er dadelijk met veel geritsel op te gaan zitten. Bedeesd neemt Mordechai plaats bij de haard. Tersluiks kijkt hij naar Jettie, telkens weer. Zij bemerkt het en glimlacht, want zij kent de mannen. En Mordechais blik is niet die van een Savonarola, denkt zij, nee... eerder van een Casanova.

„Melk met anijs, Mordechai?” vraagt zij liefjes.

„Wat, melk met anijs?” gromt Abraham goedig, „al is hij rebbe, daarom behoeft hij nog geen afschaffer te zijn. Eloe moet dat dan met Pesach? Schenk een glas wijn.”

„O... ik dacht zo,” zei zij honingzoet.

„En, Mordechai, hoe gaat het,” zegt Abraham. Hij heeft niet veel aanknopingspunten voor een gesprek met Mordechai, bovendien houdt hij niet van antiek.

„Goed, oom Bram, ik studeer nog steeds, wat zou ik anders moeten doen? Een rabbijn kan niet uitgaan, dat past nu eenmaal niet. Bovendien moet men altijd klaar staan voor ziekte of raadgeving, of voor een stervende.”

„Gezellig,” interrumpeert Jettie agressief, „reuzegezellig . .. altijd perkament, of zeurderige zieken of doden. Reuzeleuk. Rebbe te zijn is volgens mij alléén geschikt voor oude mannen, zo van een jaar of zeventig, die alles al genoten hebben. Die kunnen gevoeglijk voor de rest van hun leven de wacht bij de ellende betrekken, komt hun geweten ook eens tot rust.

264