Vorst van de ballingschap

zover weg, alleen nog geschikt om vergoelijkend en ervaren te glimlachen. Zij geeft hem een arm, knijpt hem plezierig want zij plaagt nog graag en zij wil nog even haar vrouwelijkheid opdringen aan deze forse baardige beer’, zoals zij hem soms noemt. Hij doet alsof hij niets merkt en buigt het hoofd iets in de nek om zijn hoogmoed te tonen. Abraham Lezer, de weduwnaar, de oude zwager.

Manuel rolt zijn wagen naar hem toe en schudt hem de hand. Dan rijdt Abraham hem naar zijn plaats bij de haard, waarin eiken blokken en denappels hoog opvlammen en een harsachtige, prikkelende geur verspreiden. En hij gaat tegenover hem zitten in de bergère en verwacht dat Mirjam nu de rode portwijn zal serveren. Hedenavond doet geen butler dienst, de huisvrouw zal de huisvrouw zijn. Het is vrijdagavond.

In maart kwam Jettie van Bienen terug. Stralender dan ooit, met groter distinctie. De eerste dagen was Abraham niet bijster vriendelijk, dat was hij nooit na de amoureuze escapades van Jettie en wederom vraagt hij zich af waarom hij deze vrouw nog in zijn huis duldt. Maar de belofte aan Josina is heilig; te zorgen voor Jettie totdat zij veilig getrouwd zal zijn.

Jettie let niet op zijn boze bui. Zij lacht en zingt en is gracieus; en geeft hem bijzonder lekkere dingen te eten, die zij in Duitsland heeft leren kennen, ’s Avonds vertelt zij honderd uit, over alles wat zij heeft gezien; theater en ballet en muziekuitvoeringen. Alles passeert nog een keer in de kamer van Abraham Lezer en vult dit wat sombere museum met sprankelend leven.

Op een avond zegt Abraham; „Jettie, zo opgewekt ben je nooit teruggekomen van vakantie. Heb je dan eindelijk de man ontmoet die je aanstaat?”

„Misschien, heel misschien.”

„Een goj, natuurlijk,” gromt hij.

„Nee... een losgebroken joodse Duitser. Van eerste familie en vermogend. Maar bovenal... hij is knap.”

262