Vorst van de ballingschap

ding heeft hij haar niet kunnen verwijten, de kwaliteit van haar keuze. Haar minnaars zijn jonge, knappe kerels van naam en standing, soms grote cliënten van zijn firma. En dan geldt voor hem haar plechtige belofte om zijn huis te vrijwaren en te trouwen, zodra zij de man van haar hart zal hebben gevonden.

En Manuel Belmonte?

Dertig jaar leeft hij nu in zijn rolstoel en regeert. Zijn haar is nog overwegend glanzend-ravezwart, maar aan de slapen fors vergrijsd. Er zijn ook twee witte strengen, die lopen van het voorhoofd naar de kruin, als blanke duivelshoorns. Zijn kneveltje is spierwit en puntig en elegant; zijn donkere ogen fonkelen nog meer dan vroeger, door ervaring en ... ironie. Hoop op herstel heeft hij verloren en wijsgerig leeft hij met Mirjam en zijn zoon Ignaz, die zojuist twaalf jaar is geworden. Zijn zaken zijn intensiever dan twintig jaar geleden, over de gehele wereld heerst het huis Belmonte op produkten-en grondstoffenmarkten en ontzaglijke winsten doen de banksaldi voortdurend stijgen. Soms zijn de belangengemeenschappen zo virtuoos verstrengeld, dat de meest ervaren kooplieden moeite hebben de lijn te volgen. Soms gaat Manuel op reis, volgens zijn principe als een magnaat met een kleine hofhouding. Maar ondanks de rijkdom en invloed is hij de welwillende aristocraat gebleven met een open oog voor de kleine wereld en de grote armoede.

En Mirjam?

Zij is nu veertig jaar, het keerpunt in een vrouwenleven. Haar gezicht is nog even vreemd en hoogmoedig als vijftien jaar geleden, even verleidelijk en afwijzend. Maar reeds komen de rimpeltjes en een onzichtbare hand begint te schetsen op dit gezicht, begint het de uitdrukking te geven van een oudere, aristocratische dame.

En de anderen?

David Houtkruier in zijn dertigste jaar, dag aan dag reizend met zijn koopwaar op een hondekar in de polders rond

258