Vorst van de ballingschap

op de eerste verdieping, stond de middagthee geserveerd. Op een laag tafeltje voor de tweezits bergère aan het middenvenster. Een groot vuur brandde in de open haard. Niemand van het personeel werd ontboden om te bedienen. Gerstano-witz verzocht zijn gast de thee te willen inschenken en van de koekjes te snoepen.

Als Josina hem zijn theekopje heeft gereikt zegt zij: „Ik geloof dat dit de eerste en tevens laatste keer zal zijn, dat ik u thee serveer, mijnheer Gerstanowitz. Ik heb het gevoel dat u mijn stil verzoek hebt geweigerd.”

„Mevrouw, ik heb niet het flauwste vermoeden van de reden van uw bezoek.”

„Er zijn verscheidene dagen verlopen tussen mijn verzoek om een onderhoud en uw antwoord met de uitnodiging.”

„Mevrouw . . . wilt u duidelijk zijn? Wat is de reden van uw geacht bezoek?”

„Ik kom voor Jettie van Bienen en ik vermoed dat u dit weet uit informaties, die u in de afgelopen dagen heeft ingewonnen.”

Michaël Gerstanowitz is opgestaan, zijn theekopje heeft even gerinkeld in zijn hand. Nu drentelt hij door de ruime kamer, zijn voetstappen klikken op het glanzende parket.

„Wie is Jettie van Bienen?” vraagt hij beheerst.

„Uw concubine,” is het harde antwoord.

„Aha . . . maar wat gaat u dat aan, mevrouw? Mijn leven én het hare?”

„Het uwe raakt me niet, geheel niet. Het hare des te meer. Zij is minderjarig, het kind van een arme vrouw, die mij gesmeekt heeft om na haar dood op haar dochter te letten. Omdat zij haar kende, haar zucht naar wat weelde en mooie kleren.”

„Is dat misdadig? Zucht naar weelde, naar mooie en prettige dingen; naar het leven van ons, goed gesitueerden?”

„Nee ... maar misdadig is te willen betalen met het lichaam.”

„Alles wordt betaald met het lichaam. Alles . . . door man en vrouw. Ook het zwoegende zure bestaan van hard werk voor

234