Vorst van de ballingschap

„Wat zeg je?”

Josina is opgesprongen. De laatste woorden van Roza hebben haar diep getroffen, want dit meisje kan niemand anders zijn dan Jettie van Bienen.

„Roza, toen Brammie bij jullie logeerde, heeft hij toen niet gezegd waarom hij in Amsterdam was?”

„Natuurlijk wel. Hij moest hier een nieuwe kaarsenkroon voor de sjoel aan de Boompjes zoeken bij onze antiquairs, want er was eentje bij jullie gestolen. Waarom vraag je dat?”

„Zo maar . . . zeg .. . waar woont die Gerstanowitz?”

„Ai... Josina, wil je een avontuur?”

Roza leunt zwaar en lachend in haar stoel, zegt dan geheimzinnig fluisterend: „Keizersgracht 231. Geluk!”

„Geluk? . . . geluk? .. . wat denk je van me, en van hem? . .. met een oude vrouw als ik?”

Josina is boos opgestaan, maar de gemoedelijke Roza staat reeds naast haar, geeft haar een arm en zoent haar licht op de wang.

„Kun je geen geintje meer verdragen? Kom mee, ik zal het goed maken ... je krijgt een fijn hard galletje met oude kaas van me. Ik neem een snee wittebrood met pekelvlees en een schijf ingelegde citroen. Eten we de ruzie weg, goed?”

Josina kijkt haar aan, lacht dan naar deze vrolijke ongecompliceerde vrouw, die leeft met de gezellige dingen van alledag en de roddeltjes.

Toen zette zij Gerstanowitz uit haar gedachten en genoot van het feestje.

Het briefje dat Josina aan Michaël Gerstanowitz schreef kon hij niet negeren. Daarom ontving hij haar enige dagen later.

Toen het rijtuig voor zijn deur had stilgehouden, was hij op hetzelfde moment reeds buiten om haar te helpen met uitstijgen. Zijn oude huishoudster wachtte in het portaal om haar te ontdoen van een mantel en hoed en mof.

In de grote woonkamer, over de hele breedte van het huis

233