Vorst van de ballingschap

hadden volgens opdracht gehandeld. Dan legt hij bijna tersluiks een enveloppe op Manuels tafel, waarin zich de rekening bevindt. Belmonte rinkelt met de tafelbel en geeft het gesloten couvert aan zijn secretaris met de opdracht een zichtwissel op Londen uit te schrijven voor het gedeclareerde bedrag. Dan zegt hij tegen Levie: „Ik dacht dat er verband bestond tussen de overval die mij verlamde en deze bekeraffaire. Daarom de opdracht. Ik heb gezien dat u minutieus werkt en ik verzoek u deze misdaad voor mij te willen uitzoeken.”

„Nee, mijnheer. De opdracht is zeer vererend, maar ik wil hier zo snel mogelijk weg. Ik zal moeder gaan opzoeken en mijnheer Lezer en dan vertrek ik.”

Belmonte kijkt hem onderzoekend aan, maar hij vraagt niets. Hij herinnert zich de wens van Levie. Toch is Levie Rosen-feld nog te veel de arme gettojongen, tegenover de sefardische aristocraat. Daarom zegt hij: „Mijnheer, hier ben ik Levie Rosenfeld, de arme diefjesmaat, die blij mag zijn dat hem het leven wordt gelaten. Als ik me nu in de onderwereld wring, aan de kant van de burgerij, dan zal het heus niet lang duren of ik ben spoorloos. In Engeland ben ik de kundige buitenlandse speurder, die al veel heeft geklaard. Daarom is de onderwereld daar bevreesd voor me en ik geniet de steun van de politie. Ik leef er vrij van angst. Vreemd, vindt u niet?”

„Nee... niet vreemd, zeer menselijk. Onbekend maakt gevreesd.”

Levie knikt, drinkt langzaam zijn sherry. De secretaris komt terug met de zichtwissel op Londen; het is tijd om te vertrekken. En nog lang daarna zat Manuel Belmonte met ernstige gedachten in zijn kantoor. Tuurde over de Maas en zag het drukke gewoel op de Boompjes niet.

Abraham Lezer was opgetogen toen Levie bij hem kwam. Hij draaide een paar maal om hem heen om hem te bekijken; als een kleermaker die een geslaagd kostuum heeft afgepast. Vol trots luisterde hij naar Levies verhaal, die na een duister begin

228