Vorst van de ballingschap

zak, met de kin vooruitgestoken. En daaraan wapperde zijn lange witte baard.

Het onderzoek dat Manuel Belmonte liet instellen naar de herkomst van de gouden beker, die Abraham hem had geschonken, kostte veel geld. Want ook dat deed hij uit een rijke beurs. De opdracht had hij gegeven aan een Engels speur-derskantoor en op een dag in januari 1839 kwam een man van dit kantoor bij hem.

Het was Levie Rosenfeld.

Manuel is zeer verwonderd als hij hoort wie de speurder is. Hij kent Levies geschiedenis maar gezien heeft hij hem nooit. Daarom zegt hij: „Dit is een grote verrassing, mijnheer Rosenfeld. Dat uw principalen mijn zaken aan u hebben toevertrouwd. Ik neem aan dat uw firma voor alle functies specialisten engageert. Ik verzoek u te overwegen mijn zwager nog eens te bezoeken, hij zal graag zijn beschermeling weer eens willen ontmoeten.”

Levie Rosenfeld bijt op zijn onderlip, met moeite onderdrukt hij een ruw antwoord. Hij wil niet aan zijn verleden worden herinnerd omdat hij eerlijk zijn best heeft gedaan om dit te ontgroeien. Zichtbaar boos neemt hij plaats tegenover Manuel aan het antieke bureau en zegt niets meer totdat de huisknecht de sherry heeft geserveerd. Als Manuel het glas even opheft om zijn gast vormelijk toe te drinken, zegt Levie heftig: „Mijnheer Belmonte, ik wil graag een glas met u drinken. Als vertegenwoordiger van mijn firma en als mens, die een deel van zijn leven is vergeten. Begrijp me goed, mijnheer ... ik heb mijn werkkracht verhuurd, niet mijn historie.”

Verbaasd kijkt Manuel hem aan, dan knikt hij hoffelijk. En terwijl zijn ogen ondeugend twinkelen zegt hij vormelijk: „Ik respecteer uw opvatting en uw geestelijke wedergeboorte. Ik luister naar uw verslag.”

Dan vertelt Levie van het onderzoek. De gouden beker was tien jaar geleden verkocht door een Braziliaan aan een juwe-

226