Vorst van de ballingschap

zal te spoedig zijn stuk gelezen, zo verbaasd zal God lezen en herlezen. Of... het tweede exemplaar is voor de Engel des Heren en God heeft de tien geboden dik onderstreept. Dat is zijn reglement voor de dienst, zoals het uwe hier aan de muur.”

De wachtmeester had de schouders opgehaald en de 'oude gek’ het posthuis uitgestuurd.

Behaaglijk gaat Jonas bij het vuur zitten, schopt ongegeneerd zijn laarzen uit om zijn voeten te kunnen warmen. Josina is naar de keuken gegaan om koffie voor hem gereed te maken.

Als hij dan langzaam de dampende koffie slurpt en zo nu en dan over zijn snorren strijkt, zegt hij tussendoor: „Mevrouw Josina, ik ben blij dat uw man er niet is.”

„Waarom, Jonas?”

„Ik heb veel geld nodig voor een doodarm gezin in de medi-noh. En ik geloof dat Brammie het niet geven zou.”

„Waarom niet, Jonas?”

„Abraham is niet zo mild voor een arm gezin, waarvan de vader iets heeft misdaan. Het gezin verkommert tijdens zijn gevangenschap.”

„Hoeveel, Jonas,” zegt Josina afgemeten.

„Vijfhonderd gulden.”

Zij staat op en gaat naar haar secretaire; en geeft hem dan twintig gouden tientjes.

„Hoe lang is dat genoeg, Jonas?”

„Vier maanden.”

„Kom daarna terug, als het nog nodig is en ik zal bijgeven.” Hij stopt het geld zorgvuldig weg in een linnen zak onder zijn vest. Dan leunt hij voldaan in zijn grote stoel.

„Waarom overvroeg je, Jonas?”

„Dan krijg ik altijd genoeg.”

„Was dat nodig, bij mij?”

„Ja . . . U bent een mens en ik neem geen risico voor mijn armen.”

Het is lang stil. Nogmaals gaat Josina naar de keuken om

224