Vorst van de ballingschap

„Verrek . . . dat is me nog nooit overkomme. Een dame die een meid koopt. Je bin toch geen verklede kerel?”

„Hoeveel?!!!’ Josina Lezer stampvoet van drift.

„Tweehonderd.”

Langzaam knipte Josina haar met pareltjes bestikte reti-culetje open, nam haar zilveren beursje en gaf dit aan de waardin. Goud flonkerde door de zilveren mazen.

„Er zit meer in dan u vroeg. Ik heb geen zin uit te tellen. Breng het meisje.”

En toen stond Jettie schouderschokkend van verdriet en schande naast Josina voor het bordeel op de Dijk. En al het volk was teruggeweken en stond terzij. De Buurt en de Dijk en het volk van de Zandstraat, dat gekomen was als een vecht-reserve voor de Buurt.

Toen kwamen de dienders. Met man en macht van het stadhuis om die van de post Grote Paauwensteeg te helpen. Met groot tumult veegden zij de Dijk schoon en verjoegen de Buurt en de Zandstraat. Zetten hen achterna tot het Rode Zand. De inspecteur van de Grote Paauwensteeg lichtte zijn hoed voor Josina Lezer en zei: „Mevrouw, u doet zeer gevaarlijke dingen.”

„Dat weet ik, mijnheer de inspecteur. Soms moet een mens gevaarlijke dingen doen als de wetten ontoereikend zijn.”

„U bedoelt, mevrouw?”

„Dat was een verwijt aar, hogerhand, mijnheer de inspecteur. Ik had graag een rijtuig.”

De politieman wenkte gebiedend een huurkoetsier naderbij, die zijn rijtuig tijdens het tumult langs de stoeprand had gereden. Toen Josina en Jettie waren ingestapt lichtte de inspecteur weer zijn hoed, met een brede zwaai. Omdat zij mevrouw Lezer was, de dame van de Buurt, en omdat de grijze gezagsdrager zeer bekoord was door haar rijpe, schone gratie.

Zij bracht Jettie bij Mirjam Belmonte, die heftig protesteerde. Want een temeije opleiden als tweede kamenier, dat was de dwaasheid ten top en kon slechts opkomen in het brein van een vrouw die met Abraham I.ezer was getrouwd. Een

215