Vorst van de ballingschap

Abraham Lezer stond op, klopte David gemoedelijk op de schouder en ging naar binnen. De Duitse pijp droeg hij voorzichtig voor zich uit, alsof hij een giftige slang achter de kop had gepakt.

De blonde Lea kwam. Bedeesd, maar haar ogen waren het niet. Tamelijk ruw zei Abraham wat hij dacht van haar schoonmoeder en de verlokkingen, die zij per brief in Davids huis zaaide. Lea verdedigde haar schoonmoeder hardnekkig, steeds feller. Maar de autoriteit van Lezer was te groot voor dit jonge vrouwtje en daarom liep zij huilend de winkel uit. Met gebogen hoofd, dat de Straat toch maar niets zou zien. Daardoor liep zij tegen Josina op, die met haar keukenmeid terugkwam van de markten.

Lea schrikt, omdat door de botsing Josina’s hengseimandje op straat valt en de kersen en aardbeien eruit rollen. Lea is geheel overstuur, wil neerknielen om de vruchten op te rapen. Maar dan zegt Josina spottend: „Oi, Lebber Vijg!”

Lea schiet in de lach, maar Josina heeft toch de behuilde ogen gezien en de vegen over de wangen.

„Lea, waarom ben je naar oom Bram gegaan? Waarom ben je niet bij mij bovengekomen om diir zijn theorieën aan te horen? Dat scheelt altijd wel een paar octaven, als ik erbij ben. Kom mee en drink een kop koffie bij me. Dan kom je rustig terug in je huisje. Kom.”

Lea heeft het dekselmandje opgeraapt en reikt het aan Josina, die het keukenmeisje opdraagt: „Klaasje, juffrouw Houtkruier zal je bun en ik de mand nemen. Ga jij terug en koop opnieuw kersen en aardbeien.”

Zij gaan door de hoofddeur naast de winkel naar boven, want Josina wil niet dat Abraham nog eens tegen Lea zal uitvallen. Boven schenkt zij vlug de koffie in, die reeds uren door de filter heeft staan druppen en het huis met een heerlijk aroma heeft doortrokken. Ook haar beroemde appeltaart snijdt zij vlug in flinke punten en de aandachtige Lea ziet in de

205