Vorst van de ballingschap

ben me verslagen te zien. En ook niet Brammie Koperentuit.” „Waarom zo bits, moeder? Wat heeft hij u gedaan?” „Niets, David. Hij heeft mij eens begeerd en daarna ge-hóónd. Niet de moeite waard.”

„Moeder!”

„Ja, David, ook je moeder is een mens van vlees en bloed. Vreemd hè, dat een moeder soms geen moeder is. Zeg me nu vaarwel, en mocht je me ooit nodig hebben, ik zal er zijn met al mijn geld. Van Lea en het kind heb ik reeds afscheid genomen. Zoen me ... je moeder . . . altijd je moeder.”

Zij huilt opeens onbedaarlijk en hij omhelst haar. Dan keert hij zich bruusk om, omdat hij zijn zwakte en twijfel niet wilde tonen.

Die middag reisde Rachel Houtkruier af. Met Tamar en Uria en een gezelschapsdame, in een grote reiskoets met vier paarden, en op de bok twee koetsiers; de achterbak was vol bagage. Zij reed langzaam door de Buurt, de stad uit, door de Delftse Poort; het was een omweg, maar dat was haar triomf over de sprakeloze Buurt wel waard.

Nauwelijks was de reiswagen door de poort gereden of de vrouwen renden bij elkander op bezoek met dat verschrikkelijke nieuws over Rachel, die temeije. En Sheintje Rosenfeld, die vroeger altijd het hitsende middelpunt was geweest van al het nieuws, zei nu slechts wijsgerig, zittend achter een nieuwe roman in haar keuken: „Waarom zal ze niet maddam de weet ik veel worden? Waarom zal ze niet leve? Waarom niet as men moed heb? Wete jullie en ik veel, wat leve is!”

De vrouwen waren sprakeloos en roddelden nu nog een hele dag over Sheintje, die ook dacht als een temeije en nog geen 'spoog water’ had aangeboden aan haar visite.

Weer is een jaar voorbij. Weer heeft de mens een denkbeeldig punt bereikt op zijn weg naar de dood, en vermeldt op zijn wetten, akten en brieven juni 1837.

De Buurt vegeteert haar leven, de Zandstraat en het Rode

202