Vorst van de ballingschap

de bijbelventer je deze primeur niet heeft afgesnoept. Die oude Jonas, die dacht met bijbelteksten een moordenaar en dief te hebben gepakt. Volkomen naar de geest des tijds, de misdaad buigt voor de Schrift en niet voor de pistolen. Ik ben zo vrij te denken, dat de opzet van de overval te uitheems was voor een mannetje als Benaja.”

„Wat heb je nu weer uitgedacht?”

„Zoeken, mijn waarde, zoeken. Ik ga het nu zelf ook eens doen, met een paar gehuurde ogen en oren.”

„Vertel mij van die beker, Mani.”

„Brammie, blijf dac nu begrijpen van die dame. Later misschien. En tracht me nu met Gerard naar boven te slepen, naar Josina en de sherry. Ik hoop dat de vreugde om de valse Benaja je spierkracht niet heeft verlamd. Ik zou graag nog wat leven en niet mijn einde vinden onder aan jouw trap.”

Hij puntte weer zijn kneveltje en Abraham beet op zijn snor. Want hij onderdrukte een scherp antwoord.

David Houtkruier bezoekt zijn moeder Rachel, want zij zullen afscheid nemen. Zij vertrekt naar Parijs, de droom van haar leven. Daar zal zij een klein atelier beginnen en de grondslag leggen voor een nieuw leven van haar kinderen. Voor Tamar, het elegante, beschaafde meisje, dat is gevormd op de kostschool in Brussel; en voor Uria, de vrolijke, slanke jongen met zijn tintelende ogen en zijn gevoel voor schoonheid.

„David, bedenk je nog eens en kom na, met Lea en mijn kleinzoon. Je wordt hier niets. Wat voor bekoring heeft dit kleine modderige provinciestadje Rotterdam toch voor je? De wereld leeft in Frankrijk.”

„Moeder, ik wil mezelf maken. Ik wil niet leven van uw geld, dat weet u toch allang? En dan, ik hou van Rotterdam.” „Je vrouw denkt er anders over.”

„Mogelijk, moeder. Maar waar de man is, daar zal de vrouw ook zijn. Ik hoop dat u slagen zult, u en Tamar en Uria.”

„Ik zAl slagen, David. De qehiloh zal de menoege niet heb-

201