Vorst van de ballingschap

opstellen? En dan moet je verschillende stukken, die nu te veel zijn, voor me verkopen.”

Hij duwt met geoefende handen tegen de ijzeren hoepels opzij van de wielen en rijdt voorzichtig over het brede middenpad, waarlangs de schatten van Abraham Lezer staan opgesteld. Meer dan eens houdt hij stil, neemt een kostbaar stuk in zijn voorzichtige handen, taxeert de waarde en discussieert over aard en oorsprong en ouderdom. En heeft intens plezier. Opeens heeft hij een gouden beker van een tafeltje genomen.

„Hé, wat is dit? Brammie .. . hoe kom jij daaraan?”

„Gekocht uit de collectie Rietborn, waarvan ik toch nog een deel moest veilen. Rietborn had het stuk eens gekregen van zijn zoon. Nog in de goede dagen.”

„Zo ... van Ari Rietborn. En hoe kwam Ari aan mijn beker?”

„Jouw beker?”

„Ja ... de mijne. Ik heb die eens cadeau gegeven aan een dame in Brazilië. Een dame, die ik intiem kende.”

Peinzend kijkt hij naar de flonkerende beker, die hij nu in de handen laat ronddraaien, en zegt: „Brammie, het wordt tijd, dat ik wat geld ga besteden aan een goede speurder. Hoewel ik jouw politiële capaciteiten zeer waardeer wil ik nu eens een vakman inschakelen. Hij kan dan meteen de geschiedenis van mijn mislukte moordenaar uitpluizen, samen met het verhaal van deze beker.”

„Je mislukte moordenaar? Die zit nou veilig en voor jaren gevangen.”

„Brammie, blijf jij nu maar antiquiair en solliciteer nooit bij de politie. Geloof me, zwager, die Benaja Stibbe heeft het niet gedaan.”

„Mani, wat heb je nu weer? Voor de rechters heeft hij bekend, alle bewijzen waren goed en tegen hem. Jij hebt altijd wat bijzonders.”

„Daarom ben ik een Belmonte, een mesjogge Portugees, nietwaar Brammie? Wees nu blij met de wetenschap, dat Jonas

200